HomeReizenAlaskaAlaska dag 14 / zaterdag 24 augustus 2013

Alaska dag 14 / zaterdag 24 augustus 2013

Vroeg is het wel… tien voor vijf gaat de wekker en om vijf uur komen we er ook echt uit. Ik heb vannacht nog even gekeken voor het noorderlicht maar ik keek rechtstreeks in de lamp van de buren dus daar was weinig te zien.

Na een vlot ontbijt en het bij elkaar zoeken van de laatste spulletjes lopen we naar het begin van de camping waar we worden opgehaald door een busje met daarin al twee mensen die gaan vliegen vandaag en onze gids van de dag, Genevieve. Het lijkt meteen al een leuke vlotte meid die aangeeft dat we met z’n vieren zijn vandaag wat super is! We komen op het kantoor waar we een korte briefing krijgen en om half zeven we op pad met uiteindelijk zes gasten wat in een klein busje prima gaat. Genevieve vertelt ons het programma van de dag. We rijden eerst naar Joy, een kleine gemeenschap waar de laatste toiletten voorlopig zijn (wel outhouses oftewel buiten het huis, niet verwarmd en geen stromend water), daarna gaan we naar de Yukon River waar we ook onze lunch kunnen ophalen, door naar de toendra waar we de poolcirkel zullen bezoeken en uiteraard ook over kunnen lopen en dan we terug met ongeveer dezelfde stops. Wildlife is niet echt te verwachten, het is zo’n enorm gebied en er wordt veel gejaagd op elanden, kariboes en beren dus deze blijven liever uit de buurt. Genevieve vertelt ons ook even de regels van de weg, als er een grote truck aan komt dan ga je langzaam rijden en goed aan de kant zodat zij er makkelijk langs kunnen en je je raam niet breekt al zaten daar al enorm veel scheuren in. Daarnaast houden ze de truckers graag te vriend want die willen hun er weleens uittrekken als ze vast zitten in de sneeuw, ze doen toers het hele jaar door, ook helemaal totaan Deadhorse, je kan niet helemaal totaan de oceaan, dat is afgesloten door de oliemaatschappij. De hele Dalton Highway is alleen maar aangelegd omdat ze een toevoer weg moesten hebben naar de olievelden en om de pijpleiding aan te kunnen leggen, het is dus voornamelijk industrieel verkeer op deze weg wat soms uitkijken geblazen is. De maatschappij die in 1970 is opgericht voor de bouw van de pijpleiding is Alyeska, zij dragen nu de zorg voor de veiligheid en kwaliteit van de leiding. Dit was de beste manier om de olie in Valdez te krijgen, de meest noordelijke haven die in de winter niet dicht vriest. De hele Dalton Highway is 414 mile lang waar wij tot aan de acrtic circle op 115 mile zijn geweest. Tot 1981 werd de weg de Haul Road genoemd, daarna werdt het de Dalton Highway. Pas in 1994 is de weg publiekelijk toegankelijk geworden.   
We komen bij het Hilltop restaurant bekend van Ice Road Truckers dus daar besluit ze even een pauze in te lassen zodat we even een foto kunnen maken en even rond kunnen kijken.
 Net nadat Genevieve heeft gezegd dat we waarschijnlijk geen elanden gaan zien, zien we drie elanden langs de kant van de weg! Eén ervan loopt angstig de weg op en dan kan je zien hoe hoog en slungelig deze jongeling op zijn benen staat, Genevieve neemt gauw gas terug om hem niet te bang te maken en ook om geen ongelukken te veroorzaken. We rijden verder naar de Arctic Circle Trading Post in Joy waar we uitkomen bij de souvenir winkel en waar we ook wat spullen moeten afgooien. Deze mensen zijn hier het jaar rond waarbij de man jaagt en ook als tourguide mee gaat voor vlees en ook voor de Trophy hunt op beren dus puur het schieten voor de kop, vacht en klauwen. Mensen denken hier toch heel anders, dit is behoorlijk normaal. Zelfs onze gids Genevieve die een vegetariër was voordat ze naar Alaska kwam heeft na het zien van de prijzen van alles hier besloten om dan wel vis en wild te eten. Ze vangt zelf de vis en jaagt ook. Sowieso heeft ze in het bos een wapen bij zich (ook al heel anders dan bij ons zullen we maar zeggen). In Joy  eten we een brownie, kijken even rond en gebruiken de wc en dan gaan we weer verder . We komen op een punt waar we naar de Trans-Alaska Pipeline kunnen lopen en wat foto’s kunnen nemen. Officieel mag je hier niet komen maar deze toer organisatie heeft toestemming. De pijplijn ligt los op binten waardoor hij in de breedte en lengte kan schuiven, hiervoor is een ook een soort van zig-zag patroon aangelegd in de leiding, dit om de aardbevingen die regelmatig voorkomen in Alaska op te kunnen vangen en het uitzetten en krimpen met temperatuursverschillen op te kunnen vangen. Daarnaast zit er in de steunende structuur een koude middel met een kookpunt van net onder 0⁰C. Dit zorgt er voor dat als de permafrost die hier overal te vinden is dreigt te ontdooien, door de structuur die erop is gebouwd en behoorlijke invloed heeft, dit gas verdampt en warmte onttrekt aan de grond. Bovenop de buis zit een ronddraaiend deel zit met koelribben om deze warmte af te voeren en zo te zorgen dat de pijpleiding zo stabiel mogelijk blijft liggen.
De permafrost is hetgeen dat eigenlijk alles hier bepaald. Op sommige stukken is er geen permafrost wat je kan zien door de bomen die er groeien. Op de permafrost groeit alleen de black spruce, zo kan je van een afstand zien waar wel en geen permafrost is, de black spruce heeft wortels die oppervlakkig groeien en als je flink duwt zou je de boom zo om kunnen duwen. De permafrost is wel erg fragiel, als je er over loopt of graaft of er iets op bouwt verdwijnt het op die plek en veranderd het hele landschap. Dit gebied is enorm droog wat je niet zou verwachten maar de regen die er valt kan nergens heen vandaar dat het wel moerassig lijkt. Af en toe passeren we een kreekje en we rijden voorlopig door het bos, Boreal Forest waarna het verandert naar vooral de black spruce en hoger op de heuvel al geen bomen meer. Hoe noordelijker je komt hoe lager de boomgrens.
We komen bij de Yukon River waar we even kijken door langzaam te rijden (stilstaan mag hier absoluut niet, het is de meest kwetsbare plek van de pijpleiding), waarna we hier stoppen en onze lunch ophalen en maar meteen opeten ondanks dat het net na elven is. We rijden verder en Genevieve vertelt van alles over Fairbanks, het wildlife, hoe zij leeft in een cabin zonder stomend water en met een outhouse en over de Trans-Alaska Pipeline. We komen uiteindelijk bij de toendra wat werkelijk ontzetten mooi is, en zo uitgestrekt dat je het niet kan bevatten. Sommige dingen lijken erg dichtbij maar voor je het weet ben je kilometers aan het lopen.
En dan is het zover, we komen bij de poolcirkel. Het is leuk, we zijn er geweest maar zo heel spannend is het niet, de omgeving daarentegen is waanzinnig. Op de terugweg stoppen we nog even op een plekje bij de pipeline waar we blue berries plukken en eten en Genevieve graaft naar de permafrost die nog verrassend diep zit in Augustus. We kunnen het aanraken en het voelt echt keihard aan, of je op een ijsblokje tikt. Even onze handen kort afspoelen en we gaan verder naar de finger mountain waar we een prachtig uitzicht hebben en een panorama foto maken (nou ja we hebben de foto’s gemaakt en moeten ze nog aan elkaar plakken maar dat volgt later thuis) en nog even rondkijken. We vervolgen onze weg naar de Yukon River waar ons bestelde avondeten al bijna klaar is als we aankomen en we laten het ons goed smaken. Terug naar Joy en met nog één korte stop onderweg zijn we daar ook vlot om nog even gauw naar de toiletten te gaan. Omdat ik denk een beer gezien te hebben rijden we nog even heen en weer maar helaas, of ik heb het niet goed gezien of hij is allang weer vertrokken. We rijden terug naar Fairbanks waar we een waanzinnig uitzicht hebben door het heldere week en zelfs de bergen van Denali kunnen zien! We hebben Mount McKinley gezien! Die hebben we alvast weer binnen want meestal is deze in wolken gehuld en kan je hem niet zien.  
Na een lange maar heel erg bijzondere dag worden we weer op de camping gebracht waar we vanavond gaan proberen het noorderlicht te zien en hopelijk op de foto te zetten, dat zal niet meevallen na deze lange dag maar zo helder als nu is het zelden.

IMG0330
IMG0343
IMG0255
IMG0246
IMG0186
IMG0171
IMG0139
IMG0155

Post ook eens in ons gastenboek!

Anchorage